Kubek Utopiec

UTOPIEC

Tam, gdzie zaczyna się woda, pojawia się pytanie.

Nie z potrzeby mody, lecz z pamięci.
Ze snów prababek i pieśni, których już się nie śpiewa — choć ziemia nadal je zna.
Choć o słowiańskiej krwi mówiono nam mało, to ona wciąż krąży.
I nadszedł czas, by ją rozpoznać.

Rodzą się z tych, co nie wrócili z wody.
Z dzieci, których nie zdążono nazwać. Z kobiet, które nie dotarły do brzegu.
Z ciszy, która wciąga, i z wody, która nie zwraca.

Utopce przyjmowały postać chudych, bladych stworzeń o chłodnej skórze i pustych oczach.
Bywały piękne — i wtedy tym łatwiej było podejść do nich zbyt blisko.
Wychodziły nocą, zwłaszcza przy nowiu. Bawiły się w zagadki.
Ale żadna odpowiedź nie wystarczała, jeśli byłeś nieostrożny.

Nie były tylko strachem.
Były próbą zrozumienia, dlaczego spokój nagle znika.
Wodną pamięcią o tym, co zepchnięte.
I przestrogą przed tym, co dzieje się, gdy człowiek zbliży się do granicy życia i śmierci... bez pytania.

Woda nie zapomina.
Czasem wystarczy, że coś jest — głęboko, spokojnie, obecne.
Jak ten kubek.
Jak utopiec — nie jako strach, ale jako symbol tego, co niewidoczne, a ważne.

POD SREBRNYM KSIĘŻYCEM DUSZE BŁĄDZĄ, A Z DNA SPOGLĄDA ON, CO JUŻ RAZ UMARŁ.

• pojemność: 330 ml opowieści
  • ceramika szkliwiona, zadruk pełny 360° — bez białych marginesów
  • rączka z drewna — jak z lasu, nie z produkcji
  • zalecane mycie ręczne 

Utopiec to nie legenda.
To symbol tego, co przemilczane.
I tego, co nadal żyje — choć głęboko.